Beatissime Pater,
En ego tenuis ac pusillae congregationis presbyterorum Missionis superior indignissimus, ad sacros pedes Sanctitatis Vestrae advolutus, dictam congregationem personamque meam, qua possum reverentia et animi submissione, Beatitudini Vestrae consecro. Apex ille majestatis et honor supremus qui Sanctitati debetur Vestrae ab omnibus fidelibus et a me praesertim, qui sum illi totaliter devotus et devinctus, hactenus a scribendo deterruit; tamen singularis humanitas et facilitas in absentium litteris recipiendis et in eis admittendis qui obsequia Vestrae Sanctitati praesentes reddunt, me confirmavit. Equidem, Sanctissime Pater, avebam plurimum debitum obsequium personaliter testari ministeriorumque congregationis, minimae quidem omnium ac Sedi Apostolicae obligatissimae et obsequentissimae, Suae Sanctitati rationem reddere. Demum, his peractis, solamen unicum fuisset ad Sanctitatis Vestrae pedes extremum spiritum effundere; illud quoque votis etiam nunc efflagito, quandam, per infirmitates homo septuagenarius, id non ausim mihi polliceri. Restat igitur ut per epistolam Beatitudinem Vestram alloquar, quum annorum meorum detrimenta coram non sinunt paucisque congregationis nostrae functiones decurrere.
Instituti nostri, Sanctissime Pater, scopus pauperum rusticanorum salus; ad hunc pagos et castella docentes circuimus, confessiones excipimus generales, lites componimus et disceptationes, pauperum aegrotantium opitulationem procuramus. Haec ruri.
Domi vero exercitia spiritualia tradimus, ordinandos ad dignam susceptionem sacrorum ordinum, decem diebus ante quatuor tempora, praeparamus; clericos in seminariis ad mores ecclesiasticos, doctrinam et ritus sacros erudimus.
Praeter operarios qui sunt in Gallia, nonnulli in Italia similia munia obeunt, quidam in Hibernia, aliqui in Barbaria ad christianos qui aerumnose detinentur vinculis animandos et sustentandos; alii in India, qui quidem sub nomine Sanctitatis Vestrae pedem posuerunt in insulam Divi Laurentii, vulgo Madagascar nuncupatam, quae in sexcenta milliaria italica protenditur.
Caeterum, Sanctissime Pater, ubique terrarum ac marium simus, vestra auctoritate et favore sumus, in praeparationem Evangelii quoquo Sua Sanctitas mittat succincti, nihilo secius ac si Christus ipse mitteret, et sane in terra Christi vices Vestra Sanctitatis gerit.
Quapropter ad divinam bonitatem toto mentis nisu recurrimus, quo Beatitudinem Vestram conservet, vivificet ad multos annos, Ecclesiamque sub tali ac santo Pontifice sua benedictione magis ac magis cumulet gratiamque mereamur invenire coram Vestra Sanctitate et acceptum sit illi ministerium nostrum animarumque cedat utilitati.
Haec ut contingat, mente fusus ad sacratos pedes Beatitudinis Vestrae, supplico quantulamcumque hanc congregationem velut suam, propitio favoris et protectionis oculo, dignetur intueri et me imprimis, quem Deus optimus, maximus, pro sua infinita misericordia omnino et integre Vestrae Sanctitati submisit.
Beatissime Pater, Beatitudinis Vestrae humillimus, addictissimus et devotissimus filius
VINCENTIUS A PAULO
Superior congregationis Missionis
Parisiis, quinto kalendas septembris 1650
TRADUCCION
Beatísimo Padre:
He aquí el superior muy indigno de la pobre compañía de sacerdotes de la Misión que se postra en espíritu a los sagrados pies de Su Santidad, haciéndole el humilde ofrecimiento de dicha congregación y de su persona con toda la reverencia y sumisión posible. El respeto que todos los cristianos sienten por Su Santidad y que yo le debo por encima de todos, ya que soy su humilde y devota criatura, me impidió el atrevimiento de escribirle en el pasado; pero en este momento me entrego a Dios para hacerlo, sabiendo cuán graciosamente acoge Su Santidad las cartas de los ausentes y los homenajes de los presentes.
Siempre he deseado ir a rendirle los míos personalmente, para darle a conocer a la más pequeña de todas las comunidades de la Iglesia, la que más le debe a la Santa Sede y la que es más sumisa y más obediente a Su Santidad. Mi consuelo después de eso habría sido morir ante sus pies, y éste sigue siendo mi deseo, aunque no me atrevo a prometérmelo debido a las incomodidades de mi edad septuagenaria. No me cabe entonces más recurso que corresponder con Su Santidad por escrito, ya que la decrepitud de la vejez no me permite decirle de viva voz brevemente cuáles son las ocupaciones de nuestra congregación.
La finalidad de nuestro instituto, beatísimo Padre, es la salvación de las pobres gentes del campo, por lo cual vamos de aldea en aldea instruyéndolas, oyéndolas en confesión general, acabando con sus diferencias y atendiendo al alivio de los pobres enfermos. Tales son nuestros trabajos en el campo.
En casa nos dedicamos a dar ejercicios espirituales, recibimos a los ordenandos durante los diez días que preceden a las cuatro témporas, para prepararles a las sagradas órdenes. En los seminarios formamos a los clérigos en las buenas costumbres, en la ciencia eclesiástica y en los ritos sagrados.
Además de los obreros que tenemos en Francia, hay otros que desarrollan las mismas funciones en Italia; hay también algunos en Irlanda; otros atienden a los pobres esclavos cristianos en Berbería; algunos han tomado posesión en las Indias, en nombre de Su Santidad, de la isla de San Lorenzo, llamada vulgarmente de Madagascar, que tiene una longitud de seiscientas millas, de la medida de Italia.
En fin, beatísimo Padre, en cualquier parte del mundo en que nos encontremos, estamos sometidos a su autoridad y favor, dispuestos a dirigirnos a cualquier sitio adonde nos envíe Su Santidad, lo mismo que si nos enviase Jesucristo, de quien es Vicario en la tierra.
Por ello recurrimos a su divina bondad, suplicándole que le conserve largos años, que conceda la prosperidad a la iglesia bajo su pontificado y que nos haga encontrar gracia ante Su Santidad para poder hacer algún servicio a las almas.
Con esta ocasión, beatísimo Padre, le ruego muy humildemente que mire con bondad y que honre con su protección a esta pequeña congregación, que se declara totalmente suya, y a mí particularmente, a quien la misericordia de Dios ha hecho, beatísimo Padre, el más humilde, obediente y devoto hijo de Su Santidad.
VICENTE DEPAUL
superior de la congregación de la Misión
París, día cinco antes de las kalendas de septiembre del año 1650.







